Prolog

Przy­go­to­wa­nia, mur, strach, obawy…tytani

Wszystko to miała być ruty­nową wyprawą. Naszym celem była ukryta toż­sa­mość kobiety tytan. Jed­nak nie wszystko poszło po naszej myśli…

– Petra ucie­kaj!!! – za nim zdą­ży­łam cokol­wiek zro­bić, Oluo wylą­do­wał na pobli­skim drze­wie. Odw­ró­ciła się w moją stronę. Spró­bo­wa­łam ucie­kać, jed­nak byłam zbyt prze­ra­żona. Za nim się obej­rza­łam, ruszyła w moim kie­runku. Po krót­kiej chwili było po wszyst­kim.

Wpa­try­wa­łam się w górę, czu­łam, że to konie. Żało­wa­łam tylko, że nie wyzna­łam mu tego, co do niego czuję. Nic nie czu­łam, nic do mnie nie docie­rało.

Zasnę­łam…

~***~

Pro­mie­nie sło­neczne ośle­piały mnie. Powoli otwo­rzy­łam oczy, jed­nak szybko poża­ło­wa­łam.

– Widzę, że się obu­dzi­łaś. – zro­bi­łam to ponow­nie, do środka weszła brą­zo­wo­włosa dziew­czyna w towa­rzy­stwie Annie?! – Uprze­dzę, jest ze mną. Więc się nie dener­wuj.

– Gdzie ja jestem? Prze­cież nie żyję. – zamru­ga­łam parę razy.

– Nie Petro Rall Ty żyjesz i to by­naj­mniej nie dzięki bogu. Jed­nak cena, jaką za to zapła­ci­łaś, jest wysoka...

~**~

Prolog dość krótki ale o to mi chodziło ;)

Pewnie wezmę się niedługo za pisanie kolejnych rozdziałów, ale na to musicie trochę poczekać z racji tego, że mam tyle blogów to muszę się udzielać na każdym.